از بازار گلفروشی تا خاکریزهای سرپلذهاب؛ روایت شهید علی آذرگشب گندمآباد
به گزارش نوید شاهد البرز، شهید علی آذرگشبگندمآباد، در اردیبهشتماه سال ۱۳۳۹ در روستای باصفا اما محروم «گندمآباد» از توابع ماسوله چشم به جهان گشود. دوران ابتدایی را در همان مدرسه روستای گندمآباد تا کلاس پنجم با موفقیت گذراند؛ اما محرومیتهای حاکم بر روستا و نبود امکانات آموزشی، مانع از ادامه تحصیل وی شد. علی از نوجوانی دوشادوش خانواده ایستاد تا بار سنگین معیشت را از دوش پدر و مادر بردارد.
به دلیل شرایط سخت اقتصادی و کمبود زمینهای کشاورزی در روستا، خانواده مجبور به مهاجرت شد. آنان ابتدا به کرج آمدند؛ پدر و مادر با کارگری و کشاورزی محدود، روزگار میگذراندند و علی نیز برای کمک به تأمین مخارج خانه، در بازار گلفروشی مشغول به کار شد. دستهای زحمتکشش هر روز با عطر گلها آمیخته بود تا لقمهای نان حلال و بیمنت برای سفره خانواده به ارمغان آورد.
جوانی خوشخلق و همراه همیشگی مردم
علی اگرچه به دلیل شرایط زمانه از تحصیلات عالی بازمانده بود، اما در مدرسه اخلاق و ادب، کارنامهای درخشان داشت. در محله و میان اقوام، همه او را به حیا، مهربانی و احترام ویژه به بزرگترها میشناختند. در خانه، تکیهگاهی آرامبخش برای مادر و عصای دست پدر بود و در محله، هر جا گرهای از کار کسی باز میشد، نام علی در میان بود.
خروش در روزهای انقلاب اسلامی
با آغاز جرقههای انقلاب اسلامی، روح ناآرام و حقطلب علی او را به صفوف اول مبارزات مردمی کشاند. هم در زادگاهش و هم در خیابانهای تهران و کرج، همواره در تظاهرات و راهپیماییهای ضد رژیم طاغوت حضور داشت. شجاعت او زبانزد بود؛ در یکی از راهپیماییهای خونین، علی با جسارتی مثالزدنی به سمت مجسمه شاه رفت و با پایین کشیدن نماد ستمشاهی، خشم انقلابی مردم را شعلهورتر ساخت. او تا ۲۲ بهمن و پیروزی نهایی نهضت اسلامی، لحظهای از پای ننشست.
آغاز جنگ تحمیلی و شتاب به سوی میادین دفاع
با آغاز تهاجم وحشیانه ارتش بعث عراق به مرزهای ایران، شهید علی آقارجب بر این باور محکم بود که «این جنگ توطئهای همهجانبه علیه اسلام، قرآن و کیان میهن است که به دست بیگانگان و خودفروختگان داخلی رقم خورده است.» او دفاع از ناموس و دین را وظیفه شرعی و قطعی خود میدانست.
وی دوره آموزش نظامی را در پادگان «عجبشیر» سپری کرد و سپس در قالب لشکر ۲۱ حمزه تهران سازماندهی شد. علی ابتدا در مأموریتهای مقابله با ضدانقلاب در مناطق مرزی و کردستان شجاعانه جنگید و پس از آن، راهی خطوط مقدم در جبهههای غرب و سرپلذهاب شد. همرزمانش همواره از روحیه سرشار از ایمان و آمادگی روحی او یاد میکردند؛ جوانی که ترسی در دل نداشت و بارها میگفت: «تا آخرین نفس و آخرین قطره خون از این خاک و انقلاب دفاع خواهیم کرد.»
آخرین کلام و پرواز تا افلاک
در آخرین مرخصی و دیدار با خانواده در پاییز سال ۱۳۵۹، آرامش عجیبی در چهرهاش نمایان بود. گویی میدانست این دیدار، وداع آخر است. وصیت و کلام پایانیاش کوتاه اما ریشهدار بود: «تنها آرزویم این است که در راه قرآن و اسلام فدا شوم.»
سرانجام در سحرگاه سوم آبانماه سال ۱۳۵۹، در جریان درگیری سنگین با قوای متجاوز عراقی در منطقه عملیاتی سرپلذهاب، شجاعانه در برابر پیشروی دشمن ایستادگی کرد و بر اثر اصابت ترکش و گلوله مستقیم، به آرزوی دیرینهاش نائل آمد.
پیکر مطهر این جوان غیور پس از تشییعی باحکوه بر دوش مردم شهیدپرور کرج، در آرامستان و گلزار شهدای امامزاده محمد (ع) به خاک سپرده شد تا برای همیشه نماد شرف، غیرت و وفاداری به میهن باقی بماند.
انتهای پیام/