گلستان - مصاحبه

سه نوه به نام‌های فاطمه، علی و مطهره داشتم. ما در خانواده دختر نداشتیم، فاطمه برای ما بسیار عزیز بود. هرگاه اینجا می‌آمدند، عمویش مهمانی می‌گرفت و علی هم عاشق این دورهمی‌ها و کار‌های دسته‌جمعی بود. بچه‌ها بزرگ شدند و در آخرین سفری که با هم داشتیم، علی و فاطمه کیک و شیرینی پخته بودند و فاطمه خاطرات بسیار خوب و به‌یادماندنی‌ای برایمان به یادگار گذاشت… ما هنوز هم با آنها زندگی می‌کنیم و یادشان در دل ما زنده است.

بابا! امروز نهمین روزی است که روزه گرفته‌ام؛ فردا که روزه بگیرم، دهمین روز است و روزه‌هایم کامل می‌شود. شکر خدا هیچ دینی بر گردن ندارم، به احدی بدهکار نیستم و تمام حساب وکتاب‌هایم را تسویه کرده‌ام.  

اما آن خواب تا زمان شنیدن خبر شهادت، کاملاً از خاطرم رفته بود. وقتی خبر را دادند، انگار یکباره همه‌چیز برایم زنده شد و به یاد آوردم که سیدمهدی در آن خواب آسمانی، با جمله‌ی «مواظب خودت باش» به من دلداری داده بود و خودش برای همیشه پر کشیده بود و رفت.

مراقبت از جانبازان سرافراز و اسوه‌های صبر و استقامت — به‌ویژه عزیزانی که با آسیب‌های یادگار دوران دفاع مقدس دست‌وپنجه نرم می‌کنند — فراتر از یک وظیفه درمانی، نیازمند تخصص، استمرار در مراقبت، صبوری بی‌پایان و درک عمیق از شرایط روحی و جسمی این بزرگواران است. در این مسیر مقدس، پرستاران و کادر درمانی نقش بی‌بدیل و بسیار اثرگذاری بر عهده دارند.

وابستگی عمیق من به مهدی، فراتر از رابطه معمولی یک خواهر و برادر بود؛ ما همراه یکدیگر هزاران امید، آرزو و چشم‌انداز برای آینده در سر داشتیم، اما امروز با پرواز بی‌بازگشت مهدی، گویی تمام آن رؤیا‌ها رنگ باخته‌اند و من مانده‌ام و خاطرات مردی که گمنام زیست و با افتخار به ابدیت پیوست.

با صلابت پرسیدم که چرا باید به تهران بازگردی؟ و او با همان لحن آرام، اما قاطعش گفت: «اگر افرادی مانند ما نباشند، چه کسی باید از مردم و این خاک دفاع کند؟» همین جمله کوتاه، آخرین تیر خلاص بر ترس‌های من بود؛ او که می‌دانست بازگشتش چقدر پرمخاطره است، رفتن را بر ماندن ترجیح داد، چرا که باور داشت اگر او پا پس بکشد، بار این مسئولیت سنگین بر زمین می‌ماند.

عشق او به شهادت تنها در کلام نبود؛ او برای لحظه‌ی پروازش برنامه داشت. پیش از اعزام به ناو دنا، روزی در محل خدمت به یکی از همکارانش گفت: «از من عکس بگیر؛ من شهید می‌شوم. هر وقت این اتفاق افتاد، همین عکس را روی بنر مراسمم چاپ کنید.» آن روز، آن عکس با نگاهی پر از امید و آرامش ثبت شد. گویی علیرضا داشت برای آخرین قاب زندگی‌اش آماده می‌شد. جالب اینکه پس از شهادتش، همکارش دقیقاً به همان وصیت عمل کرد و همان عکسی که علیرضا سفارش کرده بود، بر بنر یادبودش نقش بست تا سندی باشد بر بصیرت این شهید والامقام.

شب پیش از آغاز جنگ رمضان، آخرین تماس را با جواد داشتیم. لحن صدایش با همیشه متفاوت بود. با نگرانی پرسیدم: چی شده پسرم؟ اتفاقی افتاده؟ او در پاسخ گفت: مادر، خواهش می‌کنم گریه نکن. چند بار با تردید از من پرسید: مادر، از من راضی هستی؟ و من با اطمینان گفتم: آری عزیزم، راضی هستم. تنها کلام آخرش این بود و بعد گفت: پس خداحافظ؛ و من تنها توانستم بگویم، خدا پشت و پناهت باشد.

پسرم هرگز نمی‌پنداشت که تقدیر، سرنوشتی دیگر برایش رقم زده و این مأموریتِ پرماجرا، سفری بی‌بازگشت تا بی‌کران آسمان‌ها خواهد بود. از همان روزی که آن حادثه تلخ در دل امواج خروشان دریا رخ داد، از علیرضای من حتی یک نشانه، تکه‌ای لباس یا یادگاری از وسایل شخصی‌اش هم بازنگشت؛ با این همه، من هنوز دل در گرو امید دارم و در اعماق قلبم با تمام وجود، چشم‌انتظار بازگشت پسرم هستم.

خدمت‌رسانی به خانواده‌های معظم شهدا و ایثارگران صرفاً یک وظیفه اداری نیست، بلکه ادای دینی مقدس به پاسداران استقلال و امنیت میهن اسلامی است.