همرزم شهید میگوید: در میان گردانهای گوناگون حاضر در دفاع مقدس، شاید با جرات به توان گفت که تنها بچههای تخریبچی بودند که بیشتر از همه به شهادت نزدیک بودند. آنها هر لحظه باید خود را برای رفتن به عروج آماده میکردند. ادامه این روایت بخوانید.
در دوران دفاع مقدس مادرانی بودند با هر دین و آیینی که فرزندانشان را راهی دفاع از میهن کردند و روزها چشم انتظار آنها بودند و این فرزندان در راه وطن جانشان را نثار کردند، مادر شهید کامران گنجی معتقد است؛ روح فرزند شهیدش با اوست و از او محافظت میکند و خاطراتی در این مورد تعریف میکند که در ادامه میخوانید.
شهید «مسلم قلیزاده» در نامهای چنین مینگارد: «هميشه عاشق دنبال معشوق است يعني ماكه عاشق خدا هستيم و راه خدا را ادامه ميدهيم و تا آخرين نفس هم ادامه خواهيم داد.
شهید «احمد نوری» در وصیتنامه خود خطاب به مادرش چنین می نگارد: «اين را افتخار كني كه پسري مانند ابراهيم (ع) به خداوند عطا كني ولي خداوند قرباني ابراهيم را چون گوسفندي قبول نموده، ولي قرباني تو را شايد قبول كند.»
صبح روز قبل از اربعین تازه از صبحگاه آمده بودیم که از بلند گوی مقر یک تعداد اسم خوانده شد و تأکید داشتند که برادرها وسایلشون را جمع کنند و آماده برای مأموریت جدید باشند. این خبر و رفتن بچهها که تعدادشون به ۳۰ نفر می رسید برنامه اربعین را به هم میزد.
مادر شهید «ستار فرید» در گفتوگو با نوید شاهد البرز میگوید: پسرم در روزهای نزدیک به شهادتش به من گفته بود که سختیهایت تمام شده و اول خوشیات است، هر چه در گذشته بوده، تمام شدهاست.» اما چند روز بعد رویای شیرین روزهای خوش با ستار به پایان رسید و این پایان خوشی مادری بود که پسرش لباس سبز نیروی انتظامی را به تن کرده بود.
عملیات «مسلمبنعقیل» نخستین ماموریت لشکر۱۰سید الشهدا بعد از تاسیس بود که در نهم مهرماه سال در جبهه سومار 1361 آغاز شد و رمز رزمندگان ما با ندای «يا ابا الفضل العباس (ع)» به دل سپاه دشمن زدند و بخشی از خاک ایران را پس گرفتند. نوید شاهد البرز به مناسبت سالگرد این عملیات غرور آفرین ویژهنامه «عملیات مسلمبنعقیل» را منتشر میکند.
شهید «کامران گنجی» که از شهدای زرتشتی دوران دفاع مقدس است در نامهای خطاب به خانواده چنین نوشته است: از اینکه عراقیها به خاک کشورم تجاوز کردند، ناراحت هستم و تا پای جان میجنگم تا اینها را بیرون کنم.
شهید «قادر آبادیقرهبابا» در وصیتنامه خود که در ساعاتی نزدیک به شروع عملیات «مسلم بن عقیل» نوشته شدهاست، چنین مینویسد: ما که با زنده ماندنمان کاری برای این انقلاب نتوانستیم بکنیم.