زندگی نامه
اولین روز از بهار سال 1349 خداوند
به خانواده آقاخانی فرزندی عطا فرمود که نامش را امیرحسین گذاشتند. شور و
شوق امیرحسین به فراگیری علم و دانش به گونه ای بود که او دوره های درسی را
با موفقیت و درخشش کامل طی می کرد؛ اما شروع جنگ تحمیلی عراق علیه ایران
اسلامی، حدیثی دیگر را آغاز کرد: حدیث شور و شوق و از خود بی خبری عاشقان!
امیر
حسین عاشق اسلام و سرزمین خویش بود، بدون لحظه ای تردید و درنگ، مدرسه
متوسطه را رها کرد و به کلاس عشق پیوست تا رمز عاشقی را بیاموزد.
پایگاه
مالک اشتر تهران پذیرای امیرحسین نوجوان بود. او که دوره آموزش نظامی را
مانند درس و تحصیل خیلی با سرعت و موفق سپری ساخته بود، به منطقه بوکان در
غرب کشور اعزام شد. شاید برای یاران و دوستان امیرحسین، جای تعجب و پرسش
بود که او چه گونه توانسته است فقط در مدت دو ماه تعلیمات نظامی را فرا
گرفته باشد؛ اما امیرحسین با رفتار خویش نشان داد که درس عشق را چه زیبا و
نیکو آموخته است.
گروهک
وابسته و ضد انقلاب کومله، شب یازدهم شهریور ماه 1364 به بوکان حمله کرد و
امیرحسین که به مقابله آنان شتافته بود، از ناحیه شکم و پهلو مورد اصابت
گلوله قرار گرفت و به شهادت رسید. پیکر پاک او را در ده امام پاکدشت به خاک
سپردند.
