از ذوق بازارچه مدرسه تا آرزوی موتورسواری دخترش

به گزارش نوید شاهد کردستان، بعضی خاطره‌ها با گذشت زمان کمرنگ نمی‌شوند؛ گاهی یک وسیله ساده، یک آهنگ یا حتی عبور از کنار یک مغازه، تمام خاطرات عزیز ازدست‌رفته را زنده می‌کند. برای مادر شهیده فریماه مفاخری، بسیاری از لحظه‌های روزمره یادآور دخترش است؛ دختری که با علاقه‌های کودکانه و ذوق‌های شیرینش، خاطراتی ماندگار از خود به یادگار گذاشت.

مادر فریماه با یادآوری علاقه دخترش به لوازم‌التحریر‌های فانتزی می‌گوید: هر وقت با هم برای خرید می‌رفتیم، فریماه همیشه سراغ لوازم‌التحریر‌های فانتزی می‌رفت و از میان وسایل مختلف، آنها را انتخاب می‌کرد. امسال وقتی برای چند دانش‌آموز لوازم‌التحریر خریدم، با دیدن همان وسایل دوباره به یاد فریماه افتادم و علاقه فراوانش به آنها برایم زنده شد.

یکی دیگر از خاطرات شیرین مادر، به بازارچه‌های هفتگی مدرسه بازمی‌گردد؛ چهارشنبه‌هایی که دانش‌آموزان وسایلی را برای فروش به مدرسه می‌آوردند و فریماه با شوق در این برنامه شرکت می‌کرد.

مادرش در این باره می‌گوید: من هم همیشه برای فریماه چیزی آماده می‌کردم تا با خودش به مدرسه ببرد. یک بار حتی مادر‌ها را هم به مدرسه دعوت کردند تا در بازارچه خرید کنند. معلم کلاس پنجم فریماه پیشنهاد داد که خودمان هم محصولات را بفروشیم. من و فریماه هر چیزی را که آماده کرده بودم، فروختیم. ذوق و خوشحالی فریماه در آن روز هنوز از خاطرم نرفته است.

انس و علاقه فریماه به قرآن کریم نیز از دیگر ویژگی‌هایی است که مادرش با دلتنگی از آن یاد می‌کند. او می‌گوید: هر وقت به قرآن گوش می‌دهم، یاد فریماه می‌افتم. دخترم علاقه زیادی به قرآن داشت و تمام پیام‌های قرآنی کتاب درسی‌اش را حفظ بود؛ بدون اینکه من از او بخواهم، خودش آنها را برایم می‌خواند.

اما یکی از خاطراتی که هر روز با دیدن آن، دلتنگی مادر را تازه می‌کند، به آرزوی فریماه برای داشتن یک موتور بازمی‌گردد.

مادرش روایت می‌کند: فریماه مدت‌ها بود که از من موتور می‌خواست، اما به دلایلی خرید آن به تعویق افتاده بود. سرانجام سه ماه پیش از آن حادثه، برایش موتور خریدیم. او آن‌قدر خوشحال بود که به دخترخاله‌هایش می‌گفت تابستان می‌آیم و همه شما را سوار می‌کنم.

حالا هر بار که مادر چشمش به آن موتور می‌افتد، خاطره ذوق و شادی دخترش برایش زنده می‌شود؛ آرزویی کودکانه که به حقیقت پیوست، اما فرصت تجربه روز‌های بیشتری از آن برای فریماه باقی نماند.

اینها تنها گوشه‌ای از خاطرات مادر از دخترش است؛ خاطراتی ساده و شیرین که امروز به گنجینه‌ای از دلتنگی تبدیل شده‌اند. فریماه رفت، اما علاقه‌های کودکانه، خنده‌ها و آرزوهایش همچنان در ذهن و قلب خانواده زنده است.