از کوچ‌نشینی در سیرم تا اوج‌گیری در فاو؛ حماسه‌ی نوجوانی که به آرزوی شهادت رسید
به گزارش نوید شاهد لرستان، شهید «سبزعلی مولوی‌راد» در سال ۱۳۴۷ در خانواده‌ای مذهبی و باایمان در روستای «سِیرم» از توابع بخش پاپی شهرستان خرم‌آباد دیده به جهان گشود. دوران کودکی او با زندگی پرمشقت و باصفای عشایری همراه بود؛ زمستان‌ها را در روستای سیرم و تابستان‌ها را به صورت کوچ‌نشینی در منطقه‌ی «وارک» سپری می‌کردند. در سال ۱۳۵۲، خانواده به ناچار از زندگی عشایری دست کشیده و به شهر خرم‌آباد مهاجرت کردند و در جنوب محله‌ی «قاضی‌آباد» ساکن شدند. سبزعلی از همان دوران کودکی رفتاری بسیار پسندیده، متین و معقول داشت، به‌گونه‌ای که محبوبیت خاصی در میان مردم و اطرافیان پیدا کرده بود و همه از همان سنین پی به آینده‌ی روشن، مذهبی و باایمان او می‌بردند.
در سن ۷ سالگی پای به مدرسه‌ی ابتدایی نهاد و مشغول تحصیل و فراگیری خواندن و نوشتن شد. هنوز در مقطع ابتدایی بود که خیزش عظیم ملت ایران به رهبری حضرت امام خمینی (ره) آغاز گردید. شهید مولوی‌راد با وجود سن و سال کم، همگام با دیگر نوجوانان مذهبی محله وارد صحنه‌ی تظاهرات خیابانی شد و با فریادهای «الله‌اکبر» و «خمینی رهبر» به مبارزه با رژیم ستم‌شاهی پرداخت. او با این‌که در پیروزی انقلاب بیش از ۱۱ سال نداشت، اما از بینشی وسیع و روحی سرشار از عشق و ایمان به امام و انقلاب برخوردار بود؛ چنان‌که هرگاه تصویر حضرت امام را از تلویزیون می‌دید، با خلوص نیت صلوات می‌فرستاد.
پس از پیروزی انقلاب اسلامی، علاوه بر حضور در سنگر علم و دانش، در سنگر پایگاه مقاومت بسیج در «مسجد محله (شهید بهاروند)» واقع در پشته‌ی حسین‌آباد خرم‌آباد فعالیتی مستمر را آغاز کرد. او با عشقی وافر بارها جهت اعزام به جبهه‌های نبرد حق علیه باطل به سپاه پاسداران مراجعه نمود، اما به دلیل سن کم و ممانعت والدین پذیرفته نشد. با این حال دست از خدمت نکشید و با دیوارنویسی شعارهای مذهبی و انقلابی و توزیع و نصب پوسترهای مذهبی در سطح شهر، به یاری انقلاب شتافت. وی دوره‌ی پنج‌ساله‌ی ابتدایی را در مدرسه‌ی «سهراب مصطفایی» پشته‌ی حسین‌آباد به پایان رساند. در سال ۱۳۶۰ و زمانی که در پایه‌ی اول راهنمایی تحصیل می‌کرد، حادثه‌ای بسیار ناگوار دامن‌گیر خانواده‌شان شد؛ برادر بزرگ‌تر او که نان‌آور اصلی خانواده بود، در هنگام بازگشت از زیارت شاه‌زاده احمد، در منطقه‌ی تنگ تیر در جنوب خرم‌آباد بر اثر تصادف با تانکر نفت‌کش، همراه با همسر و دو فرزند پسرش جان باختند. این داغ سنگین بر روحیه‌ی سبزعلی تأثیری عمیق گذاشت و به دلیل فقر مالی و تأمین مخارج خانواده، مجبور به ترک تحصیل شد و به شاگردی و کارگری روی آورد.
همواره آرزو داشت در صف رزمندگان اسلام قرار گیرد و مکرر می‌گفت: «آرزو دارم هر چه زودتر به جبهه بروم و با صدامیان کافر بجنگم.» سرانجام در پاییز سال ۱۳۶۴ از طریق آشنایان راهی شرکت کشت و صنعت هفت‌تپه شد و پس از چند ماه تلاش و کارگری، از موقعیت به دست آمده استفاده کرد و از همان‌جا داوطلبانه به بسیج پیوست. در پی پیام تاریخی حضرت امام خمینی (ره) مبنی بر آزادسازی میهن اسلامی از لوث وجود دشمن بعثی، ندای رهبرش را لبیک گفت و راهی پادگان شوش گردید. او در قالب تیپ ۱۵ امام حسن مجتبی (ع) (گروهان عاشورا – دسته‌ی علی‌اکبر) آموزش‌های نظامی و تاکتیکی را فرا گرفت. در آخرین مرخصی که به خانه آمد، سرشار از شوق و نشاط بود و خبر از آغاز عملیاتی بزرگ می‌داد و مشتاقانه منتظر نبرد با دشمن بود. پیش از رفتن، خطاب به مادرش گفت: «اگر من شهید شدم برایم گریه نکنید و سیاه نپوشید؛ ما یاران امام حسین (ع) هستیم و او به خاطر اسلام و قرآن شهید شد، ما هم باید در این راه شهید شویم تا مکتب اسلام پایدار بماند.»
سرانجام در جریان عملیات غرورآفرین و خط‌شکن والفجر ۸ در تاریخ بیست و دوم بهمن ۱۳۶۴، در منطقه‌ی فاو، شجاعانه دوشادوش دیگر رزمندگان اسلام به پیکار پرداخت. او هنگام شلیک گلوله‌های آرپی‌جی به سمت مواضع دشمن زبون، هدف اصابت قرار گرفت و به درجه‌ی رفیع شهادت نائل آمد و به آرزوی دیرینه‌ی خود رسید.
انتهای پیام/