حکایت شهید «کاظم شافعی» و همرزم و همشهری‌اش، شهید «امیرحسین مزینی»، حکایت دو رفیقی است که در سنگر خدمت به هم رسیدند و تقدیر سرانجام هر دو را در یک مقصد گرد هم آورد؛ شهادت. رفاقتشان زمینی آغاز شد، اما قرار بود آخر قصه، دوباره کنار هم باشند؛ این بار در آسمان.
شهید «دانیال رضازاده مطلق» متولد ۱۳۷۶ بود. یک دهه هفتادی که با دوستش شهید حسین زینال‌زاده از بسیجیان ناحیه ۳ ابوذر مشهد، عصر روز پنج‌شنبه ۲۶ آبان ۱۴۰۱ در جریان اغتشاشات به شهادت رسیدند. در ادامه سلسله گفت‌و‌گو‌های ویژه با مادران شهدا، پای صحبت‌های خانم محمدیان مادر این شهید والامقام نشستیم.
در ادامه سلسله گفت‌و‌گو‌های ویژه با همسران شهدا، پای صحبت‌های «انسیه مظفری» همسر شهید «عباس کریم داد» نشستیم. در قسمتی از گفت‌و‌گو درباره خاطرات زندگی‌اش با شهید والامقام می‌گوید: «قبل از ازدواج با شهید، ما فامیل بودیم. برادر دو تا از زن دایی هایم بود، در سال ۵۳ ازدواج کردیم. شهید اون موقع همدان بود، حدود سه ماه عقد بودیم و بعد هم رفتیم همدان. سه سال همدان بودیم. بعد از اونجا منتقل شدیم به بندرعباس. این قضیه قبل از انقلاب بود، زمان انقلاب ما سه سال بندرعباس بودیم، بعد از سه سال منتقل شد به پایگاه هوایی اصفهان، اونجا بودیم که رفت جبهه و سال ۶۲، بار سوم بود که رفت جبهه، اسفند ماه در زمستان ایشون شهید شد. همیشه آرزوش این بود که شهید بشه، همیشه میگفت سعی کن هر کاری که می‌کنی برای رضای خدا باشد.»
جانباز 55 درصد و آزاده سرافراز «رجبعلی چزکی» در بخشهایی از خاطراتش از دوران جبهه‌های دفاع مقدس تعریف می‌کند: «من از بچگی، چون بزرگ خانواده بودم بابای من تنها پسر خانواده اش منم، چون بزرگ بچه اش اولین پسرش بودم بی بی و بابابزرگم اصلا کارشون تو مسجد بود. در همان زمان کودکی‌ام ایشان هر روز موقع کارش مرا به همراه خودشون می‌بردند مسجد. ما از بچگی انس داشتیم با مسجد، حتی وقتی هنوز نماز واجب نبود ولی میرفتیم مسجد با همونا نماز میخوندیم. خیلی علاقه به مسجد داشتم، خیلی اهل مسجد بودیم، هروقت هر برنامه هر مراسمی که بود میرفتیم مسجد. زمانیکه انقلاب شد و دیگه تو انقلاب هم ما بر اساس تبعیت همین بزرگامون دنبالشون رفتیم. تا اینکه شهادت شهید بهشتی اتفاق افتاد (و این مسئله خیلی روی من تاثیر گذاشت) بله تصمیم گرفتیم بریم یکی دو بار اومدیم که به اصطلاح بریم اسم نویسی. آخرای دهه ۶۰ بود که اسممون رو نوشتیم برای جبهه.»
آزاده سرافراز «حسین گرمابی» در بخشهایی از خاطراتش در دوران اسارت تعریف می‌کند: اون اسارت برای ما یک دانشگاه بود. واقعا یک دانشگاه بود. با افراد مختلف و زبان‌های مختلف کسانی که با ما در اسارت بودند و هرکدوم بالاخره اون مسیر خودشون رو انتخاب کرده بودند، چیز‌های خیلی زیادی در اسارت یاد گرفتیم که بعد از اسارت به چه شکل و به چه نوع زندگی کنیم.