راستي مادرجان! يك شب راديو بي‌بي‌سي‌ گفته كه صدام يكي از كشورهاي خارجي بايد دخالت كنند و ما را به ايران آشتي دهند به اميد خداوند اينطور كه پيداست در همين چند روز جنگ تمام مي‌شود.

دلشوره ام لحظه به لحظه بيشترمي شد. مدتي سرجاده منتظرشديم تا شايدكمكي ياوسيله اي از راه برسد و ما را تا روستا برساند اما خبري نشد تا اين كه چراغهاي يك ماشين كه از سمت روستا به طرف جاده مي آمد. نظرم را به خود جلب كرد روزنه اي از اميد در دلم بازشد...در همين فكر و خيالها بودم كه ماشين نزديك شد و قبل ازآن كه دست بلند كنم خودش نگه داشت.

از روي پل عبور كند. مي گفت: مورچه‌ها له مي شوند آنوقت كفش و جوراب را در پايش در مي آورد و داخل آب مي شدند بعد از عبور از آب مجدداً كفش و جوراب را مي پوشيد حتي راضي نبود چند تا مورچه از بين برود.

شب حمله، شب از جان گذشتن* *شب حمله، شب میثاق بستن* خدا رادیدن و خود را ندیدن* بت وابستگی ها راشکستن

وقتي كه صبح شد ساكش را آماده كردم و با هم به بسيج رفتيم. رزمندگان از آنجا تا ميدان شهدا راهپيمايي كردند و هنگامي كه مي خواست سوار ماشين شود که خواستم او را ببوسم؛ علي اكبر خودش را كنار كشيد و گفت: برو خدا پدرت را بيامورزد. آنهايي كه مادر ندارند چي ؟ با اين حرف خداحافظي كرديم و رفت سه ماه در كردستان بود.

باید زودتر بروم تا یک سرباز دیگر که خانواده اش چشم به راهش هستند بتواند به مرخصی برود. اینهمه بزرگواری در وی که جوانی هیجده ساله بود تعجب انگیز می نمود او یک دلاور بود.

خاطرم است که در آخرین اعزام که داشت به جبهه جنوب می رفت ، شب در كنار هم در منزل نشسته بوديم، به او گفتم تو باید درست را ادامه بدهی و به دانشگاه بروی. گفت كه آيا فكر نمي كني بهترين دانشگاه همين جبهه است؟ آيا فكر نمي كني كه بهترين معلم رهبر كبيرمان است؟ آخه اگر من نروم و ديگران نروند مي داني چه اتفاقي مي افتد آيا خبر داري كه چه بلایی سر مردم بستان آمده است.

وقتي نزدكي او رسيدم به روي زمين افتاده بود. فوراً او را بغل كردم و بلند صدايش كردم. چندبار او را تكان دادم و صدايش كردم. او چشمانش را باز كرد تا مرا ديد همان تبسم هميشگي را در چهره او ديدم به او گفتم: چيزي نشده الان با آمبولانس تو را به عقب مي‌برم. چشمان حسين بي‌رمق بود. صورتش خاكي بود. دستي به روي سرش كشيدم و پيشاني‌اش را بوسيدم و شروع به روحيه دادن به او کردم. ناگهان متوجه شدم حسين زير لب چيزي را زمزمه مي‌كند. نگاه كردم و گوش دادم كه مي‌گفت: «اشهدان لا اله الا الله». چشمانش را آرام بست.

باری! اگر از حال بنده حقیر خواسته باشید اینجانب به شکرانه خداوند ایزد منان و در زیر سایه امام زمان و امداد های غیبی خداوند در کنار دیگر برادران رزمنده سالم و منتظر حمله نهایی هستیم تا به امید خداوند تمامی ریشه و بنیان کاخ های ظلم و استبداد را از جا پر کنیم و پرچم سبز لااله الا الله را در صفحه گیتی برافراشته کنیم.

آخرين روزي كه مي‌خواست برود گفت: مامان بر پاهاي من حنا بگذار چون ما مي‌خواهيم به سومار برويم.