پدر شهید جنگ رمضان «آرمین ساعدی» می گوید: پسرم ارادت خاصی به حضرت زهرا «س» داشت و ایام فاطمیه در هیت شهرستان دلفان خدمت میکرد. سرانجام هم با توسل به حضرت زهرا «س» توانستم پیکرش را از زیر آوار تشخیص بدهم.
گفتگو با فرزند شهیدان جنگ رمضان «بهمن میرزایی نژاد و زهرا احمدی»:
فرزند شهیدان جنگ رمضان «بهمن میرزایی نژاد و زهرا احمدی» می گوید: پدرم فقط یک معلم نبود؛ او عمرش را صرف تربیت نسل جوان کرد. مادرم هم زنِ عجیبی بود. همیشه میگفت اگر قسمت باشد که بمیریم، به هر شکلی که باشد میمیریم.
همرزم شهید «رضا کرم زمانی» میگوید: هنگامی که پیکر پاک شهید را جهت تشییع به سپاه شهرستان دلفان انتقال دادند، مادر شهید بدون اینکه ذرهای ناراحت شوند در کمال شجاعت به مسئول معراج شهدا فرمود که مقداری از آستین پسرش را بالا بزند و پس از روی نشانی که در بدن فرزندش بود، گفت بله این شهید پسر بنده است.
شهید «فریدون مرادی» در بیستم تیر ماه سال ۱۳۳۱ در خرم ا باد دیده به جهان گشود. این شهید والامقام دارای ملیت ایران و مذهب اسلام شیعه بود. این شهید گرانقدر سرانجام در ۲۹ اردیبهشت ماه سال ۱۳۶۷ در سن ۳۶ سـالگی حوادث ناشی از درگیری در شاخ شمیرا ن به مقام والای شهادت نایل گشت. مزار این شهید در بهشت رضا فاز ۲ قرار دارد.
یادواره خانگی شهیدان « علیرضا معصومی زاده، امین معصومی زاده، محمود معصومی زاده، مریم معصومی زاده» با حضور پرچم مقدس و نورانی حرم حضرت اباعبدالله الحسین علیه السلام و پرچم مقدس و نورانی حرم حضرت رضا علیه السلام در منزل والدین این شهیدان والامقام برگزار شد.
پاسدار دلاور سپاه استان لرستان «محسن صمدی نسب» در دومین روز از جنگ رمضان، در دهم اسفندماه ۱۴۰۴ در پی تجاوز ارتش تروریستی آمریکا به شهر خرم آباد به درجه رفیع جانبازی نائل آمد و هماکنون پس از نزدیک به شش ماه حضور در بیمارستان، روند درمان و نگهداری از ایشان در منزل صورت می گیرد.
پس از شهادت محسن تازه مشخص شد که با مراکز مختلفی از جمله روابط عمومی سپاه، پایگاه مقاومت و اکثر نهادها در ارتباط بوده و حتی نزدیکترین خویشاوندان او نیز از این فعالیتها اطلاع نداشتند؛ چون میخواست بدون ریا و تظاهر به خدمت در راه اسلام و اطاعت از امام خمینی «ره» بپردازد.
مادر شهیدان «امیرحسین و هوشنگ پاپی» می گوید: هوشنگ هرچه جوشکاری کار میکرد پولش رو هزینه پلاکارد و تبلیغات در دوران پیروزی انقلاب می کرد. امیرحسین هروقت پدرش در خونه بلند میشد به احترام پدر جلوی پایش بلند میشد می گفتند ما رفتنمان با خودمان و آمدنمان با خداست. اگر برنگشتیم جلوی دشمن بیقراری نکنید.