سیده خدیجه میرنورالهی در گفتگویی به مناسبت سالروز ازدواج حضرت علی (ع) و حضرت فاطمه (س) بیان داشت: «گفتم: محمدحسین جان! هر دختری آرزو دارد یک پسر خوش‌تیپ، با یک دسته گل و با یک عطر خوش‌بو وارد مجلس بشود. نمی‌دانم چطور شد به شما بله گفتم! آن روز کلی خندیدیم. می‌گفت: خیلی بد بود؟ گفتم: خیلی. فقط ایمانت من را جذب خودت کرد و بعد چفیه دور گردنت.»

نرگس شنایی گفت: «اگر الان پسرم را ببینم، به او می‌گویم: خوشا به حالت که در راه اسلام به شهادت رسیدی. ای کاش شهادت قسمت من می‌شد و من هم می‌توانستم در این راه جانم را فدا کنم. افتخار می‌کنم به او که در راه اسلام و قرآن به شهادت رسید.»

«کشور میرزایی» گفت: «بار آخری که می‌خواست برود به من گفت: «می‌دانم شما هیچ چیز یادگاری نگه نمی‌داری، فقط این قرآن را از من یادگاری قبول کن.»

«شمسی شریفی» گفت: «وقتی امام (ره) را تبعید کردند، من تهران بودم و مهدی شیر می‌خورد. آن روز من گریه کردم و اشک‌هایم ریخت روی صورت مهدی. همان موقع من را نگاه کرد. یک دفعه یک جیغ بلند کشید. عمه‌اش زود آمد پیش من و گفت: چی شده؟ گفتم: نمی‌دونم چرا یک دفعه جیغ کشید. بعد‌ها امام (ره) فرمود: سرباز‌ان من در گهواره‌ها هستند. وقتی این سخنرانی را شنیدم و آن اتفاقی که افتاد و مهدی جیغ کشید، گفتم: بچه من هم در راه امام به شهادت می‌رسد.»

علی‌اکبر ملاکاظمی گفت: «هادی قبل از پیروزی انقلاب، خیلی در مساجد فعال بود و مسجد جهادیه هم مرکز انقلاب در سمنان بود. اولین صلوات را برای امام خمینی (ره) هادی فرستاد. اسم امام خمینی (ره) در ورودی مسجد برده بود و بعدش هم برای امام صلوات فرستاد؛ عشق امام در وجودش موج می‌زد. هادی جزء گروه سرود جهادیه بود و به شکل زیبایی برای امام (ره) صلوات فرستاد.»

مرضیه فخار ارادت و الگوبرداری از شهدا را یکی از موثرترین عوامل موفقیت در زندگی‌اش برشمرد و اظهار داشت: هر روز با پدرم صحبت می‌کنم و پدرم را قسم می‌دهم که به همان یا زهرایی که گفتی و رفتی، دخترت را یاری کن و حس خوبی می‌گیرم؛ وقتی وارد مدرسه می‌شوم حس بسیار خوبی دارم. در مدرسه به عکس تک‌تک شهدا سلام می‌کنم و از خدا و آن‌ها مدد می‌طلبم. در تمامی مسابقات و جشنواره‌ها، چه خودم، چه دانش‌آموزانم رتبه‌ای را کسب کرده‌اند؛ از شهدا و نگاهشان کمک گرفته‌ام و همیشه به دانش آموزانم و همکارانم می‌گویم: «با شهدا دوست باشید، با آن‌ها حرف بزنید و از آن‌ها کمک بگیرید، آن‌ها حتما کمک می‌کنند، چون شهدا زنده‌اند.»

سید مطلب مطلبی بیان کرد: «این بچه از آن کوچکی و جوانی اهل تدین بود. بچه مظلومی بود. پهلوانی بود که شاهرود همه می‌شناختنش، چون در استان اول بود. متدین و بسیار متواضع بود. دستگیری از مردم می‌کرد و اگر مشکلی داشتند حل می‌کرد.»

مادر شهید «سید مرتضی طالبی» گفت: «هیچ‌وقت پشیمان نشدم. اگر آنها نبودند، ما هم این‌قدر آزاد نبودیم. پدرش هم پشیمان نبود. می‌گفت: بچه‌ام در راه دین و قرآن به شهادت رسیده است. از رفتن تا شهادتش، شش هفت ماه طول کشید.»

محسن شکرویان گفت: «اگر جنبه‌های زندگی شهدا در جامعه تبیین و اجرا شود، بخش عظیم فرهنگ ایثار و شهادت به نسل بعدی منتقل می‌گردد.»

مادر شهید مظفری گفت: «یک توصیه به جوان‌ها دارم؛ این که دختران عزیزم! شهدای ما برای حفظ حجاب ما، جان خود را فدا کردند. حجابتان را رعایت کنید و فریب دشمن را نخورید.»